Joseph Parsons: Reviews

HEAVENS ABOVE

Jeffrey Foucault, Joe Pernice, Joe Purdy en Justin Rutledge zijn allen
Noord-Amerikaanse singer/songwriters die meer roem en een grotere
albumverkoop verdienen dan tot nu toe het geval is. Dat geldt ook voor een
andere vakman wiens voornaam met een J begint, Joseph Parsons. Deze
Amerikaan is al geruime tijd actief en komt met zijn zevende album. Ook op
Heavens Above, een plaat met americanapop, pop en folk, toont de inwoner
van Philadelphia aan dat hij prima liedjes kan schrijven. Ditmaal heeft
hij Devin Greenwood, die werkte met onder anderen Amos Lee, als producer
ingeschakeld. Ook van de partij is een aantal hulpkrachten waaronder een
stel strijkers. Niet alles voldoet. Heavens Above heeft een smetje: het al
te zoetsappige en huilerige Falling. Heel fraai is daarentegen het
ingetogen Anyone, een ander lied met co-zang van Emiliana Zeitlyn. De twee
overige topnummers van dit attractieve singer-songwriteralbum? Het over
orkaan Katrina handelende titelnummer (een radiovriendelijke mix van REM
en Chris Isaak) en het luchtige lesje sociale geografie Dume Room (Steely
Dan gekruist met J.J. Cale).

THE FLEURY SESSIONS

Mede door de succesvolle release van The Vagabond Tales (2005) en de daarop volgende evenzo succesvolle Europese tournee die Joseph Parsons en zijn Squad, bestaande uit Tom Gillam, Scott Bricklin en drummer Matt “Bonham” Muir, maakten, lijkt de waardering voor Joseph Parsons muziek, met name in de door ons omringende landen, in een enorme stroomversnelling gekomen te zijn. In Parijs, direct na de EU tournee, kropen bovengenoemde heren de geluidsstudio van Scott Bricklin in om Parsons nieuwe CD The Fleury Sessions op te nemen. De meeste liedjes op deze CD zijn, zoals ze dit dikwijls ook wel noemen, in “one take” opgenomen. Ze laten een stripped-down Joseph Parsons geluid horen. Toch is het geen akoestisch album geworden. In tegendeel zelfs, er worden pure basis instrumenten zoals akoestisch, elektrisch en basgitaar, drums, piano, keyboards en mondharmonica gebruikt. Door de vaak meerstemmige zang lonkt The Fleury Sessions stevig naar Parsons Hardpan project, maar dan wel met wat meer de nadruk op pop rock accenten. De liedjes en melodieën liggen voor het merendeel dan ook duidelijk in het verlengde van Parsons vorige CD The Vagabond Tales. Soms bittersweet, zoals in de opener Sun Gonna Shine, Taken By Surprice of Everybody Loves Her. Parsons warme solide stemgeluid komt echter het best tot zijn recht in het spooky Shine of Parsons liefdesgroet aan Sophie in First Sight. Het absolute hoogtepunt op deze plaat kom ik tegen in track nummer acht All The Love. Daarin projecteert Parsons een beeld van zijn thuisland Amerika. Het komt hem zijn neusgaten uit. “It comes from the leaders top down, who like me and you living in fear. Do they wonder how it got so bad, I can hardly stand living here”, laat de adrenaline junkie in dit liedje zich ontglippen. Parsons maakt zich hiermee niet bepaald populair bij sommige mensen in The United States. Het kan deze echte Amerikaanse patriot echter geen ene mallemoer schelen, Europa ontvangt hem inmiddels al met open armen. The Fleury Sessions is in gelimiteerde oplage verkrijgbaar met een schitterende DVD. De DVD is opgenomen voor Crossroads Sessions voor het legendarische Duitse muziekprogramma RockPalast in The Harmonie in Bonn. Wees er snel bij want op is echt op.

THE VAGABOND TALES
4 Stars (of 5)

Joseph Parsons wordt door een kleine groep zeer fanatieke fans bijna vereerd, maar bij het grote publiek is deze Parsons (geen familie van Gram, Gene Of Alan), ondanks een handvol bejubelde cd’s, nog altijd volslagen onbekend. Volkomen onterecht, want Joseph Parsons manifesteert zich op The Vagabond Tales als een buitengewoon getalenteerd singer-songwriter. Een singer-songwriter met een lekker warme stem met een klein beetje gruis, die alles tussen pop, rock, jazz en roots lijkt te beheersen. The Vagabond Tales is fraai geproduceerd en zit vol muzikale hoogstandjes (al schuwt Parsons ook de naakte akoestische songs niet), maar de songs staan gelukkig altijd centraal. Songs die ondanks hun diepgang lekker in het gehoor liggen en stuk voor stuk tijdloos klinken. Het doet af en toe wel wat denken aan Robert Palmer, maar The Vagabond Tales is zo divers dat we ook een flink aantal andere namen zouden kunnen noemen. Namen die variëren van Van Morrison tot en met David Baerwald. Namen die zo uiteenlopen dat vergelijken eigenlijk zinloos is. The Vagabond Tales is de beste cd van Joseph Parsons tot dusver en verdient het absoluut om in bredere kring gehoord te worden.

VENUE: Cultureel Podium, Roepaen
CITY: Ottersum, Holland
DATE OF SHOW: Oct. 23, 2005

Joseph Parsons Squad 2

Joseph Parsons en zijn Squad, bestaande uit drummer Matt Muir, basgitarist Scott Bricklin en gitarist Tom Gillam, schuiven nagenoeg geruisloos aan in de pauze. Een hele korte line-check en gaan met die banaan. Het gaat precies zoals Tangelder het al aankondigde. De akoestische opstellingen van het viertal doet knus aan en ziet er op afstand gelikt uit. Nadat de Parsons Squad zich warm gedraaid had verontschuldigde Parsons zich bij het publiek voor de te late aankomst. “Hope we don’t cause any trouble? But let me tell you, when I walked in this beautiful place I saw Wendy McNeill perform, I knew then it is all good. Please give her a hand, she was awesome”. Het Joseph Parsons ten voeten uit. De vier Bourgondiërs hebben een paar flessen rode wijn op het podium staan maar maken een vermoeide indruk. Toch trekt het kwartet, aan het einde van hun lange tournee door Nederland en Duitsland, nog een keer alles uit de kast. Met liedjes als “Mighty High”, “Forgiveness” en “Shot Of Will”, afkomstig van Parsons onlangs verschenen CD “The Vagabond Tales”, weet men in een sneltreinvaart het ongeveer honderd koppen tellende publiek voor zich te winnen. Hoewel Bricklin en Muir snotteverkouden zijn, klinken de harmony vocals perfect in de voorheen Maria Roepaen Chapel. Het viertal gaat helemaal op in de songs en laten geen kans onbenut ook nog te improviseren. Vooral Hardpan’s kassakraker “Crocodile”, het 4 Way Street hitje “Shoot The Moon” en Parsons humeurige “Blood To Indigo” ondergaan een stevige facelift. The Joseph Parsons Squad krijgt van het publiek tot slot zowaar een staande ovatie. Het publiek krijgt waar het recht op heeft, namelijk een prachtig nagenoeg á capella uitgevoerde sessie die tot de laatste noot loepzuiver uitgeblazen word.

Concluderend, er bloeit iets moois daar in Ottersum. Deze appetijtelijke locatie met Bourgondische trekjes heeft de potentie uit te groeien tot een van de beste kernpodia van Nederland. Ik ben ervan overtuigd dat als de mond op mond campagne zijn werk doet wij niet meer om dit Paradiso van het oosten heen kunnen.

VENUE: Orange Blossom Festival
CITY: Beverungen, Germany
DATE OF SHOW: May 14, 2005

Joseph Parsons Squad 1

Het houd op met zachtjes regen als The Joseph Parsons Squad de boel weer opkrikken tot een rock spektakel. Parsons maakt er een drieluik van. Eerste deel veel nieuw werk van recent verschenen CD The Vagabond Tales. De songs worden door menig omstander moeiteloos meegezongen en bereik zijn hiërarchisch hoogte punt als Parsons begind met “I am blinded by the sun you sparkle in my eyes” De entertainer schiet in de lag en zegt “what fuck, I want to play this song fore you” en begint opnieuw met de radio killerhit “Man Eclipsed”. Nagenoeg naadloos gooit de The Parsons Squad, bestaande uit Kevin Hanson op bas, Jim Miades op gitaar en Matt “Bonham” Muir op drums, alle remmen los in de Creedence Clearwater Revival golden oldie kraker “Who'll Stop the Rain”. Het ijs is gebroken en het publiek gaat door het dak. In het middendeel laat Parsons zien dat hij een echte singer-songwriter is. De Squad laten de instrumenten even voor wat het is en nemen plaats achter één microfoon. De harmony vocals klinkt als een klok in de Harpan hit “No Disguise” De ogenschijnlijk nog jonge honden nemen weer snel hun instrumenten ter hand om deel drie in te luiden met o.a. het psychedelische “Blood To Indigo” en het bij de fans nu al tot een klassieker verheven “Sister Moon”. Parsons nodigt Chris Cacavas uit om te duelleren met gitaarwonder Jim Miades. De tandem raak al snel op drift en het scheelt niet veel of Parsons zelf had tussen het publiek in gelegen. The Joseph Parsons Squad deed versteld staan door een klinkklare rockshow ten gehore te brengen, waarbij we heel even vergaten dat het regende als het zeikte.