Joseph Parsons: reviews (ENG +)

Real Roots Cafe
'The Fleury Sessions'

Mede door de succesvolle release van The Vagabond Tales (2005) en de daarop volgende evenzo succesvolle Europese tournee die Joseph Parsons en zijn Squad, bestaande uit Tom Gillam, Scott Bricklin en drummer Matt “Bonham” Muir, maakten, lijkt de waardering voor Joseph Parsons muziek, met name in de door ons omringende landen, in een enorme stroomversnelling gekomen te zijn. In Parijs, direct na de EU tournee, kropen bovengenoemde heren de geluidsstudio van Scott Bricklin in om Parsons nieuwe CD The Fleury Sessions op te nemen. De meeste liedjes op deze CD zijn, zoals ze dit dikwijls ook wel noemen, in “one take” opgenomen. Ze laten een stripped-down Joseph Parsons geluid horen. Toch is het geen akoestisch album geworden. In tegendeel zelfs, er worden pure basis instrumenten zoals akoestisch, elektrisch en basgitaar, drums, piano, keyboards en mondharmonica gebruikt. Door de vaak meerstemmige zang lonkt The Fleury Sessions stevig naar Parsons Hardpan project, maar dan wel met wat meer de nadruk op pop rock accenten. De liedjes en melodieën liggen voor het merendeel dan ook duidelijk in het verlengde van Parsons vorige CD The Vagabond Tales. Soms bittersweet, zoals in de opener Sun Gonna Shine, Taken By Surprice of Everybody Loves Her. Parsons warme solide stemgeluid komt echter het best tot zijn recht in het spooky Shine of Parsons liefdesgroet aan Sophie in First Sight. Het absolute hoogtepunt op deze plaat kom ik tegen in track nummer acht All The Love. Daarin projecteert Parsons een beeld van zijn thuisland Amerika. Het komt hem zijn neusgaten uit. “It comes from the leaders top down, who like me and you living in fear. Do they wonder how it got so bad, I can hardly stand living here”, laat de adrenaline junkie in dit liedje zich ontglippen. Parsons maakt zich hiermee niet bepaald populair bij sommige mensen in The United States. Het kan deze echte Amerikaanse patriot echter geen ene mallemoer schelen, Europa ontvangt hem inmiddels al met open armen. The Fleury Sessions is in gelimiteerde oplage verkrijgbaar met een schitterende DVD. De DVD is opgenomen voor Crossroads Sessions voor het legendarische Duitse muziekprogramma RockPalast in The Harmonie in Bonn. Wees er snel bij want op is echt op.
-Jan Janssen

VENUE: Jugendzentrum Karo
CITY: Wesel, Germany
DATE OF SHOW: Oct. 19, 2003

De gelegenheidsformatie Hardpan, eigenlijk geen formatie maar meer een gebeurtenis, hebben op 19 oktober 2003 hun Europese tournee met waardevolle wijze afgesloten in Jeugdcentrum KARO in Wesel. De vier singer-songwriters Todd Thibaud, Chris Burroughs, Terry Lee Hale en Joseph Parsons kwamen eind mei met de gelijknamige CD op de markt. Om dit geluidsmoment, van tien gedenkwaardige dagen na de elfde september 2001, te ondersteunen werd intensief door Duitsland, Zwitserland, Italië en Nederland getoerd. De muziek, van de nieuwe Harpan CD, is vastgelegd op een historisch moment in de Amerikaanse geschiedenis. Op 10 september 2001 zit Todd Thibaud in een vliegtuig van de vliegtuigmaatschappij United Airlines, op weg van Boston naar Tucson, Arizona. Eenmaal aan gekomen, in de hagelnieuwe studio van Chris Burroughs thuis, werd het wederzien stevig gevierd. Ineens was daar die desastreuze ochtend van 11 september 2001. Het viertal stond vastgenageld aan de grond, te kijken naar de onheilspellende beelden op CNN. Wat er door de hoofden van de heren is heengegaan weet niemand maar ze besloten alsnog, die zelfde avond nog, de liedjes van elkaar aan te leren. Het resultaat mag er zijn, 13 bloedstollende songs, drie van elk, en één gezamenlijk geschreven nummer, Tucson Sky. De hitte en de stof van de woestijn, in Tucson Arizona, trosterend bundelden de mannen hun talenten en ideeën en hebben waarschijnlijk hiermee één het beste singer-songwriteralbum alle tijden gemaakt. Het verslag van hetgeen het viertal heeft doorgemaakt, in die 10 dagen, werd nadrukkelijk aangehaald tijdens het voorlopig laatste gezamenlijk optreden in Wesel.

Hello, tonight we are Hardpan roept Chris Burroughs door de microfoon, en vervolgens werd afgetrapt met de roots rocker Closer To The Border. De liedjes van de Hardpan CD werden professioneel de zaal in gesmeten. Af en toe weken de uitvoeringen hiervan af van het origineel, maar verloor daarbij nimmer aan de eigen identiteit. Het zeer gedisciplineerde luisterpubliek dat, na later bleek, uit 50% regio Hollanders bestond absorbeerde de verhalen rondom de liedjes met genoegen en zong af en toe uit volle borst mee. Het hopeloos gestuntel met het geluid, tijdens het Hardpan optreden op het Take Root Festival in Assen begin deze maand, werd dit keer met zeer nauwkeurige precisie geregisseerd. De mannen wisselden nu moeiteloos van instrument zonder dat de geluidstechnicus in problemen kwam. Opvallendste instrument was de doosdrum (karntonnendoos verpakt in zwarte tape) Todd Thibaud profileerde zich als de beste boxdrummer terwijl Terry Lee (van Halen) Hale bewees niet alleen prima uit de voeten kunnen met een Dobro maar ook duivels goed de elektrisch gitaar kan hanteren. Aanstootgevende countryrock liedjes wisselden elkaar af met aangrijpende roots-rock ballades. De tijdens de tournee nieuw geknede Hardpan liedjes sluiten naadloos aan en luiden Hardpan fase twee in. Het catchy Crocodile, het gevoelige What It’s All en To Bury An Angel brengen het concert van The Hardpanners tot de ultieme climax. Voor een nagenoeg uitverkochte broeierige zaal, speelde Chris Burroughs (Red), Terry Lee Hale (Steel Trap), Joseph Parsons (Houston) en Todd Thibaud (Hoss) ruim 2 uur aaneengesloten. Met de waardige afsluiter en het onthullende No Disguise kwam er een eind aan ruim een maand Hardpan On Tour in Europa. De wereld zal nooit meer hetzelfde zijn.

-Jan Janssen

REAL ROOTS CAFE
The Vagabond Tales

Met The Vagabond Tales levert de uit Philadelphia afkomstige singer-songwriter Joseph Parsons inmiddels alweer zijn vijfde studio album af. Zijn laatste ongetitelde bloedstollend mooie “Dark Album”, (1999), zoals Parsons dit album nu graag noemt, zag in de tijd gezien misschien wel veel te vroeg het daglicht. . In de tussenliggende periode 2001/2004 maakte, de in Manayunk gevormde eigenzinnige songwriter, zich niet geheel onverdienstelijk bij de gelegenheidsformaties Hardpan en 4 Way Street. Parsons “don’t like to rush things”, als het zijn eigen solo carrière betreft. Dat laatste past precies in het beeld dat ik al jaren van hem heb. Met het liedje “Another Way Around” opent Parsons heel zelfverzekerd zijn nieuwe album. Meteen wordt duidelijk dat The Vagabond Tales zeer ambitieuze trekjes vertoont. De mandoline (Todd Barneson) en keyboard (Ben Arnold) combinatie in “World Without Shade” zal zo menig Radio 2 luisteraar aan kunnen spreken. Ook het hip hoppende “Shot Of Will”, de zwoele Hardpan rocker “Crocodile”, met slide gitaarwerk van Tom Gillam, en het splijtende “Man Eclipsed” zouden daarvoor gemakkelijk in aanmerking kunnen komen. Het ultieme dagdeuntje treffen we aan op track nummer tien. De wereldreiziger Parsons, die ooit in Irak vertoefde, laat zijn herinneringen, in het naar The Cure en U2 lonkende “Memories”, geheel de vrije loop. “Best run down a Baghdad street than stand so close to these rivers deep. ‘lest you find you have no need for tomorrows sun. In a field face down, one hole to his bloody crown. By the neighbors boy was found by a flag and a vengeful gun” Met The Vagabond Tales neemt Parsons u als het ware mee naar zijn eigen muzikale versie van “Back to the future”. Alle muzikale ingrediënten, die we op Breathe (1989), Lies (1995), 5am (1998) en The Dark Album (1999) al aantroffen worden op The Vagabond Tales zeer vakkundig en eigentijds samengesmolten door Grammy winnaar Phil Nicolo (Amy Grant, The Hooters, Dog Eat Dog). Parsons uit de dag opgeslokte teksten en zijn vertrouwde unieke stemgeluid vormen de stevige basis waarop de doorgaans stevige poprock composities van dit album zijn gestoeld. Het mag duidelijk zijn, The Vagabond Tales, richt zich ambitieus tot de grote groep muziekliefhebbers die 3FM al jaren geleden de rug toekeerden.
-Jan Janssen

VENUE: Cultureel Podium, Roepaen
CITY: Ottersum, Holland
DATE OF SHOW: Oct. 23, 2005

Joseph Parsons Squad 2

Joseph Parsons en zijn Squad, bestaande uit drummer Matt Muir, basgitarist Scott Bricklin en gitarist Tom Gillam, schuiven nagenoeg geruisloos aan in de pauze. Een hele korte line-check en gaan met die banaan. Het gaat precies zoals Tangelder het al aankondigde. De akoestische opstellingen van het viertal doet knus aan en ziet er op afstand gelikt uit. Nadat de Parsons Squad zich warm gedraaid had verontschuldigde Parsons zich bij het publiek voor de te late aankomst. “Hope we don’t cause any trouble? But let me tell you, when I walked in this beautiful place I saw Wendy McNeill perform, I knew then it is all good. Please give her a hand, she was awesome”. Het Joseph Parsons ten voeten uit. De vier Bourgondiërs hebben een paar flessen rode wijn op het podium staan maar maken een vermoeide indruk. Toch trekt het kwartet, aan het einde van hun lange tournee door Nederland en Duitsland, nog een keer alles uit de kast. Met liedjes als “Mighty High”, “Forgiveness” en “Shot Of Will”, afkomstig van Parsons onlangs verschenen CD “The Vagabond Tales”, weet men in een sneltreinvaart het ongeveer honderd koppen tellende publiek voor zich te winnen. Hoewel Bricklin en Muir snotteverkouden zijn, klinken de harmony vocals perfect in de voorheen Maria Roepaen Chapel. Het viertal gaat helemaal op in de songs en laten geen kans onbenut ook nog te improviseren. Vooral Hardpan’s kassakraker “Crocodile”, het 4 Way Street hitje “Shoot The Moon” en Parsons humeurige “Blood To Indigo” ondergaan een stevige facelift. The Joseph Parsons Squad krijgt van het publiek tot slot zowaar een staande ovatie. Het publiek krijgt waar het recht op heeft, namelijk een prachtig nagenoeg á capella uitgevoerde sessie die tot de laatste noot loepzuiver uitgeblazen word.

Concluderend, er bloeit iets moois daar in Ottersum. Deze appetijtelijke locatie met Bourgondische trekjes heeft de potentie uit te groeien tot een van de beste kernpodia van Nederland. Ik ben ervan overtuigd dat als de mond op mond campagne zijn werk doet wij niet meer om dit Paradiso van het oosten heen kunnen.

-Jan Janssen

VENUE: Orange Blossom Festival
CITY: Beverungen, Germany
DATE OF SHOW: May 14, 2005

Joseph Parsons Squad 1

Het houd op met zachtjes regen als The Joseph Parsons Squad de boel weer opkrikken tot een rock spektakel. Parsons maakt er een drieluik van. Eerste deel veel nieuw werk van recent verschenen CD The Vagabond Tales. De songs worden door menig omstander moeiteloos meegezongen en bereik zijn hiërarchisch hoogte punt als Parsons begind met “I am blinded by the sun you sparkle in my eyes” De entertainer schiet in de lag en zegt “what fuck, I want to play this song fore you” en begint opnieuw met de radio killerhit “Man Eclipsed”. Nagenoeg naadloos gooit de The Parsons Squad, bestaande uit Kevin Hanson op bas, Jim Miades op gitaar en Matt “Bonham” Muir op drums, alle remmen los in de Creedence Clearwater Revival golden oldie kraker “Who'll Stop the Rain”. Het ijs is gebroken en het publiek gaat door het dak. In het middendeel laat Parsons zien dat hij een echte singer-songwriter is. De Squad laten de instrumenten even voor wat het is en nemen plaats achter één microfoon. De harmony vocals klinkt als een klok in de Harpan hit “No Disguise” De ogenschijnlijk nog jonge honden nemen weer snel hun instrumenten ter hand om deel drie in te luiden met o.a. het psychedelische “Blood To Indigo” en het bij de fans nu al tot een klassieker verheven “Sister Moon”. Parsons nodigt Chris Cacavas uit om te duelleren met gitaarwonder Jim Miades. De tandem raak al snel op drift en het scheelt niet veel of Parsons zelf had tussen het publiek in gelegen. The Joseph Parsons Squad deed versteld staan door een klinkklare rockshow ten gehore te brengen, waarbij we heel even vergaten dat het regende als het zeikte.

-Jan Janssen

VENUE: Take Roots Festival
CITY: Assen, Holland
DATE OF SHOW: Oct. 1, 2005

Joseph Parsons Squad 2

Na een halfuurtje pauze staan, vreemd genoeg, Rod Picott en, de grote voor Nederland nog onbekende, Joseph Parsons klaar voor hun gig. U zult begrijpen dat wij voor de The Joseph Parsons Squad (Feat Tom Gillam) hebben gekozen. Ook Parsons heeft de eerste minuten zichtbaar last van het grote podium. Parsons & zijn Squad, bestaande uit drummer Matt Muir, basgitarist Scott Bricklin en gitaarbeest Tom Gillam, deden dat wat wij al wisten, maar niemand in Nederland voor mogelijk gehouden had. De kerels rocken namelijk de liedjes van Parsons onlangs verschenen CD “The Vagabond Tales” de pan uit. Parsons Hardpan liedje “Crocodile”, werd dit keer in een uitgesponnen vette blues versie gespeeld. Southern rocker Tom Gillam liet daarbij heel even zien dat hij niet voor niets onlangs nog genomineerd werd door de Americana Music Association in de categorie “ontdekking van het jaar”. Joseph Parsons laat er geen twijfel over bestaan dat hij een echte adrenaline junkie is, als hij met het humeurige en inmiddels tot klassieker verheven liedje “Sister Moon” afsluit.

-Jan Janssen